Det er ikkje vinteren, seier eg.

November 30, 2010 § Leave a comment

Du må visa smørsida, seier ho.

Har ikkje nokon, seier eg.

No byrjar du igjen. Sutringa.

Kan ikkje anna, seier eg.

Han er da ikkje så fælen, denne vinteren, seier ho

Det er ikkje vinteren, seier eg.

Er det meg, da?

Deg? tenkjer eg. Er det deg, Sissel uti fjorden som skriv dikt, er det verkeleg du som kjenner det stikke i grus på vegen og stive tustar frå ein førsteslått når du spring barføtt, men spring likevel? Som vuggar i takt med åretaka eg tek og ser på meg når eg minst anar det? Er det du som nysgjerrig byrjar på alle bøkene eg opnar og set ditt eige bokmerke, som ropar eg må setje på vifta når eg steiker egg og som har lært deg å dirka opp førersidedøra på den gamle Forden med hesjestrengbiten som heng ved garasjen? 

Blir det oss to som skal sjå snøen bråne og plukka den første blomsten som bryt gjennom i bedet, enda det er berre ein der, setje han i eit rugla mjølkeglas og for nokre minutt late som det berre er oss to på denne plassen?

Kanskje det, tenker eg, litt for høgt.

Julekort til tenåra med håp om eit godt nytt år

November 29, 2010 § 1 Comment

Må våge å skrive meir på julekortet enn berre “God jul, godt nyttår”.

“Her er alt bra”, til dømes?

Nei. Kan ikkje lyge heller.

Tidleg ute med julekorta og grunnen til at eg i det heile sender julekort med frimerke på, er at eg fann ein svær stabel med fine kort, må vere frå seksti-syttitalet ein gong, mens eg rydda krypkjellaren i sommar. Nyttar ikkje å gå i blått –  eg har lett for det – og tenkje på kort som aldri blei sendt, sjansar som aldri baud seg og slike ting.

Far min har kjøpt desse korta frå Samemisjonen. Far min var slik også: Jo større kvanta, dess billegare kort. At over femti av dei ikkje blei brukte og bandt opp kapital i ein kjellar, fekk vere si sak. No er dei mi sak.

Fann adressa hennar på nettet. Har sjekka at det ikkje står “gift” i profilen hennar på Facebook, men ho er designar, sto det, og det var slik eg kom på det. 

For nostalgiens skuld, tek eg ut ei frimerke frå mi eiga samling frå barndomen. Der finn eg eit ustempla merke, eit med riksvåpenet og teksten offentlig sak, og set det ved sida av dagens dyrekjøpte. Kjem ho til å lika det? At ein skugge frå tenåras sterke sol kjem krypande slik oppunder jul?

Breva ho sende meg i militæret, er borte, men ikkje tanken på at noko kan vare, at ei kjensle kan halde seg i et menneske som ei glo gøymer seg under bjørka i ein omn over natta.

Om vi møtes nokon gong, kan ho seie at julekortet, nei det fekk ho ikkje/hugsar ho ikkje. Da er alt er greit for meg.  

Eg går ut på trappa og seilar ut på hålka på dei glattaste skoa eg har. Kan ikkje gå med broddar i kjærleikens seinvinter.

Kaldstart for eit hjarte

November 26, 2010 § 4 Comments

Det er ikkje moldklumpane i grasbakken ned mot sjøen eller siget frå takrenna som blir is på trappa i løpet av ei løyndomsnatt. Nei, ikkje telehiva i riksvegen som heller ikke blei gjort noko med i år. Ikkje dei store bakkane ein berre må opp her i livet. Det er ingen meldingar om sjukdom eller venta død som gjer det denne gongen.

Du har kanskje prøvd det: Å vakne ein time før klokka og kjenne at noko er gale, at det snører seg i halsen og at det er ei klo som held ein skjelvande fugleunge av eit hjarte. Dette er augneblinken der du riv dyna av og ser om det er nokon i rommet, men det er ikkje ei sjel der. Og det er det som er gale.  

Så det er ikkje reiskapen som ligg i vegen og du må passa deg for ikkje snubla i, det er ikkje bilen som ikkje kaldstartar og ein buss som ikkje går eller børsmeldinga som gjer deg bekymra for jobben din og framtida og landet.

Du summar deg i rommmet, ser på dei raude, digitale talla i klokkeradioen plirar som to auge hos ein ikkje heilt vaken katt. Nasjonen står ikkje i brann. Europa har ikkje starta nye krigar sidan i går, men prøv å seie det til hjartet. Prøv å seie det til hjernen som har skrudd seg på og let deg oppdaga at det framleis berre er eit djupt søkk i puta der ho brukte sova ved sidan av deg.

Han bles litt liv inn i liva våre, sa bestefar

November 24, 2010 § 3 Comments

No bles han litt liv inn i liva våre, hugsar eg bestefar sa når nordavinden la småskogen i vinkel og sette naustveggane i spenn. For eit vidd, tenkte eg. Eller eg ønska eg tenkte det den gongen. No er han her igjen. Færingen knirkar i utfaret, flekkar tenner mot vinden som ligg lågt over fjorden.

No hugsar eg han presis. Han kjem alltid samstundes med at eska med lilla lys blir tatt fram frå skåpet og skal settas i stakane søndag. Same veka, same tida på året, under den same truande himmelen som trugar med å rive halvøya laus frå resten og sende oss ut i virvel.

Nyttar ikkje fyre i omnen når han slår om til nordavind, sa bestefar.  Det er andre tider no, andre omnar, meir flis, tørrare aviser og førti års røynsle med fyrstikk og bark.

Så legg eg albogane i vinduskarmen og ser ut ruta, ut på skumtoppane, på naustet som jamrar, på tuntreet som får rista seg og var det ikkje ein skugge som dro over tunet i motsett retning nett no? Eg løftar hovudet. Alt er som før. Må ha sett syner, men ein stad langt inni meg veit eg at han bles gjennom livet mitt på denne tida av året, bestefar.

Stor, grå, grovkorna taus tid

November 23, 2010 § Leave a comment

Ringen rundt månen varslar noko vi kjenner så alt for godt, beibi.

Noko skal skje. Det blir skifte. Dramatiske endringar medan vi søv, kanskje. Ein døsig formiddag som karrar seg opp og blir ein sidevinds ettermiddag og får meg til å gå ned for å ause båten i kveldinga.

Vi såg ringen rundt månen ein gong vi satt på trappa.

Du pekte mot han med gloa på sigaretten din, nok til at eg såg rørsla, men du sa ikkje noko. Berre satt der tung i kjøtet, matt av all diskusjonen rundt ting som var langt mindre enn månen.  Kaffekoppen min hadde slutta å ryke, slutta å varme fingrane. Koppen var berre noko å halde i, og eg kolva innhaldet ut ved sidan av trappa slik at det blei ein stor, mørk flekk som rann vekk. 

Har aldri vore redd endringar, beibi, berre den store, grå og grovkorna tause tida før dei kjem.

Det er ein ring rundt månen. Om ein vil, kan ein sjå han for seg i gull, blinkande av innbilt lykke og med to namn og dato inni. Eg ser på høgrehanda mi, og blir redd for nye, tause tider.

Teikne i mørkret med ei glo

November 21, 2010 § Leave a comment

Har du ikkje noko i frysaren? Burde tenkt meg det. Eg skulle hatt med noko, jaja, sa ho.

Søndagsbank på dør utanfor tida for innsamlingsaksjonen. Ante ikkje kven det var, og da eg såg kven det var, ante eg ikkje kvifor ho kom.

Tanta mi er ein skrue. Verkar mykje eldre enn faktisk alder,  men ho er attpåklatt og barn av gamle foreldre. Alvoret ligg i andletet hennar, men ho jabbar jovialt og lest som alt er greit ein novembersøndag, og når begge to gjer sitt beste, då er alt greit.

Eg sa eg kanskje hadde ei flaske i skåpet, ei uopna Baileys og ho sa at det var reint for mykje, nei, det skulle eg ikkje bry meg ned og fire-fem likanande nektingar før ho styrta det første glaset og kikka spent på meg.

Ho drikk ikkje, det må de berre ikkje tru, men akkurat i dag fekk ho fliren over seg og snakka seg varm på både det eine og andre som interesserte meg. Bygdesnakk, slektsnakk, versnakk, føresnakk, jatakksnakk. Etter dem femte glaset, sa ho at ho skulle fortelje meg noko.

Det gjeld mor di, sa ho.

Treng eg eit glas eg og? spurde eg.

Nei, korleis det?

Berre ein måte å svara på, mumla eg.

Så fortalde ho noko om mor mi, noko som skjedde før ho traff far. Særleg farleg var det ikkje, men eg undra meg på kvifor dette kom no. Ho sa det ikkje med reine ord, men eg fekk ei kjensle av at ho ser på meg som vaksen no. Som vaksen nok, som ein som toler å høyra ei sanning eller to. Og ho lo heile vegen ut bilen da skyssen kom, til dei svarte augene til onkel Albert som sat med motoren i gang og teikna i mørket med ei glo.

 

Alltid ein annan plass

November 16, 2010 § Leave a comment

Kan vere det som skal til, å utsetje livet ditt for ytterkantane i ein morgon? Trå i dei misnøgde støvlane, slepa beina over mark, småstein og blaute grasbakkar ned til fjøra og berre stå der?

 Kjenne at sjøen slår opp over støveltuppane og at det ikkje gjer nokon forskjell. Sjå etter blinka frå lykta ute i fjordmunnen, late att augene, prøva å blunke likt med lykta. Pusta djupt og kjenne lukta av fordervelse. Svart tang, isande lydar når det bryt over steinen,  slakke klukk av vatnet som trekk seg tilbake. Ikkje tegn til liv, berre ein reservert måke som held utkikk, held alt på plass.

Både mann og fjord har lyst til å bryte laus, vere noko anna, ein annan plass. Ein plass kor den låge vinden over vatnet ikkje bit, kor det ikkje ligg sundolitt fleire meter oppå land etter floa som trakk seg på plass, kor folk som står slik ved havet ein morgon er glade, kor dei legg ansikta opne mot horisonten og tek bølgeleiken inn over seg.

Så bryt ho gjennom, først sjenert, men ho legg lys i ansiktet mitt og eg veit det jo, veit det jo godt, at ein alltid er ein annan plass når ein har tid til å vente ved fjorden.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for November, 2010 at Heimflyttar's Blog.