Forvaring i fjorden, ein dom over meg sjølv

February 18, 2011 § Leave a comment

Frøken Fråflyttar som peika på vårens blomster, smilte og tok kvar av krokusene som ein personleg siger.

Frøken Fråflyttar som let sjøgangsbrisen blåse deo lange gardinane rundt seg før ho gjekk barføtt over plener og stein og slapp seg frydfullt i fjorden.

Frøken Fråflyttar fann fram kåpene, snudde kalenderen frå september til oktober med eit smil og la ei djupare farge leppestift i bilspegelen medan ho ratta med knea.

Ho var også den Frøken Fraaflyttar som strikka skjerf medan vi drakk vin og så gullrekka, kulturstripene og høyrte frontane på søndagsradio.

Når ho satt slik, såg eg på henne med lange, sørgmodige blikk. Det var som ho visste at eg trengte noko å varme meg på denne langvinteren.

Eg trengte ingen andre, berre noko anna, til dømes å gjere fysisk arbeide. Så eg ga meg hen til to tilhengarlass med ved som kom veltande inn på tunet før den siste frosten forlet bakken. Din patetiske, vesle mann, tenkte eg. Når det skurrar med ho du bor med, går du til det tause og berre forsvinn for henne. Akkurat som fedre har gjort før oss, bestefedre og. Slik menn ofte gjer i norske sosialrealistiske bøker og filmar. Dei går i kjellaren og spikkar noko, dei mekkar bil – eller kastar seg over to tilhengarlass med ved.

Ein dag høyrtejeg utgangsdøra smelle og lyden av to tunge koffertar som blei slept over grusen på gardsplassen. Da eg la frå meg øksa og titta rundt nova, såg eg bygdas eineste drosje komme skliande ned grusvegen.

Sidan har eg berre svingt øksa over meg sjølv.

Lyden av det Vestlandet eg kjem frå

February 10, 2011 § 1 Comment

(denne snutten kalla “Portugalsong” står på trykk i nyaste nummeret av bladet Folkemusikk)

—-

 

Nokre gonger seier eg at Vårsøg er sjølve Lyden av det nordvestlandet eg kjem frå. Andre gonger, når eg er høgstemd eller i begravingshumør, seier eg at Ut mot havet er lyden av fylket mitt, en mykje oftare slår eg flathanda i bordet når songen kjem for å få selskapet til å tia stlle, trekk pusten og seier at han der, han der er lyden av Vestlandet. Oftast snakkar eg då om Karl Seglem og når eg snakkar om Karl Seglem, er det plata norskjazz.no og i det siste har det vore låta Portugalsong.

Slik er det: Portgualsong av Karl Seglem er lyden av Vestlandet.

 

Seglem er ein av mange jazzartistar som for tida kvilar seg mot folkemusikken og heimstadsforteljinga. Portgualsong er definitivt lyden av mitt Vestland. Høyrer du ikkje korleis bølgene kviskrar om fire barkar i følge nord i havet?

 

Segl som dreg seg større og større i syninga ein slik ettermiddag da minne skapas. Dei ligg to og to, tan på kvarandre, som om dei prøver å tette holet mellom vestlandsfjorden og det opne havet mot kontinentet. Alle førstereisgutane skurar dekk og lakkar mast om bord i den første barken, ein kan ikkje koma inn i fjordane og la vere å visa at det er konstant hardt arbeide om bord, at det har vore slik heilt frå utsegling Oporto. Arbeid og rugging i bølgebrot er det einaste noruega forstår, veit kapteinen.

 

Nede i barkane ristar det av peppar, flasker og frukt. Sjenerte vestlendingar står på berga, følger innseglingane, ser på glosene dei har skrive inni dei våte hendene sine, ser ned på fisken sin og seier skitt au, dei gjorde jo opp for seg sist gong, desse degosane.

Spel bacalhau avgarde, Karl. Spel!

 

 

Noko slepp. Noko kjem.

February 10, 2011 § 2 Comments

Noko slepp. Noko får ein til å tru at det aldri skal bli slik igjen; fjell som er grå i ansikta, men held maska. Ein bil parkert utanfor kommunehuset der skuleelevane går forbi, har enno god jul skrive på bagasjelokket. Handleposane slit render i helgehandlaranes hender. Hagesenteret har sett ut eit skilt nede ved vegen. Krokusen diskuterer meg seg sjølv korleis han kjem rundt granbaret i år.

Paletten er enno rana for farger. Jorda er mørk til sinns, gråstein blenkjer etter lett regn. Kalenderen er sur og trassar ved kjøleskåpet. Likevel boblar eg.

Noko kjem, og det er ei type lykke ein elles berre kan oppleva ved å lukta under lokket på kaffikverna.

På hell

February 3, 2011 § 2 Comments

Same kva eg skriv i oransje notisbøker (som av og til går i vaskemaskina), på snøfrosne ruter (som dryp neste morgon) eller på twitter (som ser dumt ut etter to døgn), handlar det om vår. Eller vinteren som ikkje vil flytta seg for ein som er større.

Lengt, og lengt. Noko inni meg brånar kvar dag, men treff ein vegg av det gamle når eg opnar døra. Eg lir. Og deler det. Og det ser mest patetisk ut. Vaksne mannen, naboen vår, han som er ein god nabo, ein heimflyttar, ein som skriv soga vår, bygdeboka. Han som er eit, som dei seier i HBO-seriane vi slår ihjel årstidsmørkret med, “object of desire” for Sissel uti fjorden som skriv dikt: No må han ta seg saman.

Eller vinteren må.

Eg har lidd og skrive, eg har skrive at han er eit stort kvitt, dyr som har lagt seg på sida for å døy. Eg har prøvd å sjå noko fint i han, til dømes at ein får fyre med ved. Har prøvd alt, men han kjem dårleg ut vinteren, når eg sit ved vindauget kvar morgon og lengtar. Når eg sit med notisboka etter at ho forrige gjekk tapt i 40 grader mørk. Han får unngjelda når eg har skrive noko verkeleg stygt på ruta. Vinteren får seg ein på tygga på twitter kvar dag.

Åh, all mi lengt, alt eg har å gje når han berre, når berre…

Hadde det enda vore årstida vinteren eg skriv om.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for February, 2011 at Heimflyttar's Blog.