Eg vil vere din Buffalo soldier

March 16, 2011 § Leave a comment

Sa eg verkeleg det?

Det sa du, seier ho.

Eg har nett spurt kva som var det dummaste eg sa den sommaren vi var kjærestar og heldt oss i kjellerstua der veret piska mot dei låge vindua.

Du sa at “Eg vil vere din Buffalo soldier”, gjentek ho.

Så det sa eg?

Ja, seier ho.

Vi høyrte mykje på slik den gongen. Reggi, som vi sa, hugsar eg.

Ja, seier ho.

Vi sit på verandaen og kjenner det bråne. Borda er grå med våte flekkar og djupe, langsgåande sprekker.

Kva kan du ha meint med det, spør ho.

Nei, kva tenkjer ein på. Det var vel musikken, at vi var forelska og slik, seier eg.

Ja, slik var det jo den gongen, seier ho.

Eg skjenkar meir kaffe.

Kva ville du sagt i dag, seier ho.

Eg blir stille slik eg brukar når noko kjem nært, det gjeld både dyr og kjensler.

Skal du ikkje svare, spør ho.

I dag, fomlar eg, i dag ville eg vel sagt noko anna, men du er du sambuar og greier, så eg veit ikkje.

Ein Buffalo soldier tek ikkje slike omsyn, seier ho.

Kva?

Ein Buffalo soldier tek ikkje slike omsyn, seier ho før ho forsvinn ned den låge trappa og ut på grusen.

Verandaborda treng å tørke opp og lakkast før eg legg på maling. To strøk. Såpass må det vere. Det må eg i alle fall greie.

 

Advertisements

Røsk meg ut frå ei reise

March 15, 2011 § Leave a comment

Kjenningen min trengte ei hand eller to. Han hadde fått tak i bilhengar og ville få eit vrak etter bror sin bort frå eigedomen. Ein Audi 100 femsylindra, opplyste han da vi sat i bilen.

Skulle sagt noko om netter i ein brun Audi 100 femsynlindra. Lasse hadde ein. Det var sølt ei flaske godlukt ned i vifteanlegget, framseta var bygd mjukt opp, slike småjentene likte å dra seg i.

Vi fekk den svartmåla (bengalac) bilen inn på hengaren ved å køyre hengaren ned ved løa og dytta på. Kjenningen min ville også skrote skalet av ein gamal Norton som sto i løa og lukta saueskit.

Hoggaren ligg seks mil forbi bygdebyen, så vi hadde god tid til å ikkje prate i kupéen. Da vi kom fram, begynte kjenningen min å rygge inntil i kran med klo og signerte to papir. Han tok ein røyk med hoggaren, som om det gjaldt å vise Audien ei siste respekt.

Eg gjekk rundt og fann eit eit 123-karosseri som sto på klossar. Første vogna til banksjefen, ingen treng slik no, ropte hoggaren etter meg.

Eg var der, men var mange år unna.

Kikka gjennom vindauget til ein sølvgrå Vauxall Viva og det lå ein lebestift i midtkonsollen. Gjekk forbi ein Jeep, men stoppa ved ein Saab 99L, ein slik far min ønskte seg. Ein slik bil sonen såvidt får låne for å hente ei såvidt for fin jente i bygdebyen når isen såvidt er borte frå både vegane og livet. Ein slik bil kor dei køyrer til eit utkikspunkt og ser lysa rundt vatnet og storbåtane på hamneanlegget, ein kupé kor alt kan skje. Strømpa hennar mot midtkonsollen, eit par kvite snowjogs i dørken, dogg på rutene, ein radio lågt på og eit ønske om songar som aldri tek slutt.

Står du her og kopar? Skal du kjøpe, kanskje ropar hoggaren bakfrå og daskar meg i ryggen.

Det er ikkje så forbanna mykje som skal til for å få denne karen på vegen igjen. Ny bakluke, litt skifting i motorblokka, ei rute, dekk. Ja, da skulle han vere klar til nok ei lang reise.

Eg var nettopp på tur med han, sa eg, men ganske lågt.

 

Blå blogg og Ulf Lundell

March 9, 2011 § 2 Comments

Svenskane er betre med tungsinnet, kanskje fordi dei har ein fjord mellom seg og Finland. Dan Andersson kalte ei diktbok for “Svarta ballader” og Eldkvarn ei plate “Svart blogg”

På andre sida av bukta for meg, ligg det berre lys. Ho heiter Sissel Uti Fjorden Som Skriv Dikt. På andre sida er det kortare veg til bygdebyen og resten av verda, breiare veg, høgare utdanning, sunnare kost og dyrare klede på snorene så snart vårvinden får følge av sola.

Du veit du er langt nede når du faktisk blir glad av å høyre Ulf Lundell. Slik hender meg om vinteren. Vi er mange som syns vi ikkje er skapte for vinter, men som likevel ikkje kjem av flekken. Vi er bunde her av heim og folk.

Er det ein folkesjukdom vi har? Kvar vinter er det oppslag i avisene om kor mange som er deprimerte av mørket og gode råd om turar før du legg deg og lamper med godlynt lys.  Eg kjøper ikkje desse avisene. Eg er ikkje sjuk. Eg er vestlending, for av og til har eg mistanke om at denne blå strima har teke bolig i meg. At ho bur der inne. At ho ikkje har tenkt seg noko annan stad, sjølv om det ikkje er lenge før krokusen kranglar seg opp og plena blir grøn.

Enn så lenge høyrer eg på Uffe Lundell og kviar for neste oktober.

 

 

Eg vil sjå krydderhylla di

March 3, 2011 § 1 Comment

Nei, ikkje krydderet i livet, krydderet i forholdet, salt i såret, nokon som får peppar i media og slike bilete; eg snakkar om ekte vare. Eg var på besløk i ein heim nyleg og blei ståande og stirre på krydderhylla, ei fascinerande innretning.

Ho bør vere hendig, men endar opp med å bli full av all slags. Tannpirkarar, strikk, små boksar, knappar frå ei skjorte som ikkje lenger passar, myntar samt salt, peppar, oregano og alt det andre.

Krydderhylla er den største oppfinninga etter ostehøvelen.

Korleis er di?

Eg har vore oppeken av krydderhyller sidan eg var liten og er noko av det første eg ser på i ein heim. Ikkje berre for sosiologien sin del, men også den estetiske. Eg skriv små tekstar til krydderet, til krydderhyllebilete eg tek. Har tenkt å bruke dei seinare i en viss samanheng, men om du tek eit bilete av krydderhylla di med telefonen, og legg inn på twitter med hashtag #krydderhylle , kan eg skrive ein liten tekst på bloggen for å hylla (!) ho.

 

 

 

Roteskuff

March 1, 2011 § Leave a comment

(morgonkåseri i P2 onsdag 2. mars kl 0726. Sidan det blir lese, er det skrive på bokmål.)

 

Innrøm det. Du har en roteskuff, du også. Alle hjem har en skuff eller hylle eller kurv med praktiske ting. Penner, post-it-lapper, kjøleskapsmagneter, AA-batterier unbraconøkler fra Ikea – og skjorteknapper du har glemt hvor tilhørte.

Disse skuffene har forskjellige navn. ”Saker og ting”, kan det stå ett sted. Papir, saks og teip-skuffen, kan den hete i et annet hjem. Hos de fleste utvikler den seg til en real roteskuff.

Jeg har en sånn roteskuff, men den er dessverre inni meg og er merket ”kjærlighet og diverse”

Bare å innrømme det med en gang: Hun dro. Ikke fordi det isolert sett var best men det blei ikke bedre her. Mente hun. Så hun dro.

Du veit, jeg ville prøve å finne en springsteenplass inne i fjorden. Et nordvestlandets New Jersey,  et hus ved havet i en bygd som skulle være akkurat lik den jeg forlot i 1985-86 da Bruce Springsteen sang ” no retreat, baby, there´s no surrender”.

 

Hun ble med fordi hun elsket meg. Nå gjør hun visst ikke det lenger.

Siden jeg er en heimflyttar, må vi kalle henne..tja, @Fråflyttar.

Frøken Fråflyttar som pekte på vårens blomster, smilte –  og tok hver av krokusene som en personlig seier.

Frøken Fråflyttar som lot sjøgangsbrisen blåse de lange gardinene rundt seg før hun gikk barføtt over plener og stein og slapp seg frydfullt i fjorden.

Frøken Fråflyttar fant fram kåpene, snudde kalenderen fra september til oktober med et smil og la en dypere farge leppestift i bilspeilet mens hun rattet med knærne.

Men hun var også den Frøken Fraaflyttar som strikket skjerf mens vi drakk vin og så gullrekkene, kulturstripene og hørte frontene på søndagsradio.

 

Jeg trengte ingen andre, bare noe annet. For ekesmpel å gjøre fysisk arbeide. Så jeg ga meg hen til to tilhengerlass med ved som kom veltende inn på tunet når den første frosten satt i bakken. Din patetiske, vesle mann, tenkte jeg. Når det skurrer med den du bor med, går du til det tause og bare forsvinner for henne. Akkurat som fedre har gjort før oss, bestefedre. Slik menn ofte gjør i norske sosialrealistiske bøker og filmer. De går i kjelleren og spikker noe, de mekker bil – eller kaster seg over to tilhengerlass med ved.

En dag hørte jeg utgangsdøra smelle og lyden av to tunge kofferter som ble dratt over grusen på gårdsplassen. Da jeg la fra meg øksa og tittet rundt hjørnet, så jeg bygdas eneste drosje komme skliende ned grusveien.

Så var det å gå tilbake til roteskuffen og gruble og tenke, som Prøysen sa eller kunne sagt, på ”håffær dom tek æille andre enn deg”. I skuffen er det ikke mye som kan lime sammen det som er ødelagt.

Teiprullen har blitt en sirkel igjen, det er umulig å finne enden på teipen. Du vet hvordan det er med teip. Enten fungerer den helt perfekt eller ikke i det hele tatt. Jeg tror det var slik hun forestilte seg at et forhold skulle være.

Superlimet har ikke hatt skrutoppen på i det siste, og er størknet. En pakke flate batterier. Nei. Det hjelper ikke. Penner med farge, ja, en kan jo saktens skrive det av seg, men det hjelper ikke på sikt, ei heller nåleputa som ligger der som ei ribba rose.  Men se, der ligger en saks.  Hæhæ. Skarp og fin, med oransje håndtak. En saks. Riktig fristende er den.

Og da er det på tide å minne om at man kan skade seg mer i roteskuffer enn det som allerede er i stykker. Så jeg lukker roteskuffen, går bort til vinduet og ser ut over fjorden. Ikke én båt. Ikke én lanterne, ikke liv i det hele tatt. Og fjorden stirrer tilbake, som om den kjenner igjen vinterversjonen av seg sjøl i en heimflyttar som står ved vinduene med blankt blikk.

 

Where Am I?

You are currently viewing the archives for March, 2011 at Heimflyttar's Blog.