Færingen min har 50 ord for sakn, men sa ikkje noko på det.

November 30, 2012 § 2 Comments

Vi har snakka om det, han og eg. Om dei evige bårene, kor lenge ein kan ta dei. Om at den oransje blåsa han vaks opp med har mista fargene og noko av piffen, om at eg ror han som han skulle vere gamal.

Femtenfotingen min har ikkje språk, men alt å seie. Han kom frå Brubæk-brørne i Torvika i 1961. Eg dreg ikkje heile biografien, men om du hadde ein bestefar som ga far din ein ring som du fekk til slutt – skjønar?

Kvart år seg færingen at eg sig meir saman av sakn.

Ho var flott, seier han. Ja, seier eg.

De to brukte ro meg til holmen, seier han. Ja, seier eg.

Og no er ho borte, som anna kjølvatn, seier han. Ja, seier eg.

Er det ikkje fleire der slike som ho kom frå? spør færingen.

Eg dreg på det.

Han spør ikkje meir, forstår.

I heile min barndom rodde eg han. Knivane dreiv i botnen. Sette kassettspelarar på tofta. Steve Forbert “Streets of this town” med dårleg batteri.

Så var eg borte i tre tiår. Utdanning, kvinnner. Du veit.  Han låg i naustet. Færingen min har 50 ord for sakn, men sa ikkje noko på det.

Skulle du ikkje finne deg ei som vil rundt holmen? (Det er som om han vil seie det framfor sine eigne behov: botnsmøring til våren og nye, kvite riper.)

Jo, seier eg.

Vi har mange år på oss, seier eg.

Nei, seier han.

Tenkjer du på åra i naustet, på at eg var borte i 27 år? spør eg.

Så direkte har vi aldri vore før.

Han vil vende med vinden, ikkje seie noko. Det er til å forstå. Kven vil ikkje det?

Vakre kvinner brukar ikkje kome hit, og om dei kjem, blir dei ikkje lenge.

November 26, 2012 § Leave a comment

Tok ei pause på den siste avsatsen før eg gjekk inn. Var som noko kom over meg, noko som kunne forløyse den trykka stemninga som har vore dei to forrige tirsdagane på biblioetekt. Eg har tenkt på henne. Ho er ny på biblioteket. Vakre kvinner brukar ikkje kome hit, og om dei kjem, blir dei ikkje lenge. Men kva veit vel eg om kva vakre kvinner ellers brukar?

Ikkje anna enn at eg har tenkt på henne, på det raude håret som flaumer ut over skuldrene hennar, på smilehola, på dei fine hoftene hennar, på korleis ho kjem mot meg når eg går inn, som om eg var spesiell. Slik er ho. Ho får kanskje folk generelt til å føle seg spesielle. Det er ein god ting.

Da eg hadde pusta ut og inn, ut og inn, ut og inn, la eg handa på klinka og tvang meg inn i det gule lyset frå industrilampene i taket.

Hei, der kjem du, sa ho, la lesebrillene på skrivebordet, skubba stolen tilbake.

Har vel ikkje gått over tida denne gongen heller, sa eg.

Eg har sett på låninga di. Du brukar ikkje vere her kvar veke, akkurat, sa ho.

Nei?

Så du kom nok for å sjå meg?

Ja.

Eg a ja. Eg vil ikkje seie ja, ville ikkje dumma meg ut, seie for mykje. Det berre glapp ut av meg. Ja.

Så kva gjer vi no? spør ho, ho var kome over golvet og bort til meg medan eg sto der og ikkje tenkte.

Dette, seier eg og la handa i nakken hennar og bøyer meg svakt inn over henne.

Eg gløymde romanen ho meinte eg burde lese. Av ein japanar, kinesar, australiar, eg hugsar ikkje.

Har høyrt at store ting kan hende på små plassar, men det hadde eg mest frå bøkene og songane. Og dei handla som oftast om at vakre kvinner ikkje kom til små plassar, men om dei gjorde det, blei dei sjeldan lenge.

Konturane hennar bak den tynne gardina i biblioteket

November 20, 2012 § Leave a comment

Ho sto rett innanfor døra, som om ho hadde venta. Lysrøra i taket traff det lakka golvet bak henne. Ho skein av, dro andletet i eit smil.

Der er du jo, sa ho.

Ja, skulle berre levere nokre bøker.

Det er det folk skal her, sa ho.

Det er vel det folk skal her ja.

Ho snudde mjukt og gynga framfor meg mot disken. Kroppen hennar heldt igjen, som om han skulle snu seg kvar augneblink.

Her, sa eg, og dro to bøker opp frå den grøne Kiwi-posen. Ho skanna og sa alt var greit.

No sat ho slik eg såg henne sist, for første gong. Håret flaumte ut over skuldrene, dei markante brillene ramma henne inn. Eg visste ikkkje kor eg skulle gjere av hendene, så eg stakk dei i lommene på Fjellrävenbuksa. Kor vakker ho var i dette lyset. Eg har alltid drøymt om ein bibliotekar og den kunnskap, finesse og dedikasjon ei slik må ha for å drive med det ho driv med.

Du skal ikkje låne noko? sa ho.

Neeeeei.

Noko til andre i familien, da?

Neeeei. Det er ikkje nokon anna familie. Meg og ein katt. Ho dro. Ikkje katta, altså, men ho.

Eg gjorde og det, sa ho.

Kva då?

Dro. Eg dro. Og kom hit.

Jasså, sa eg.

Ja, så enkelt var det, sa ho.

Kva då?

Som “jasså”. Så enkelt. Vi var eit år på overtid.

Du går ikkje tilbake? spurde eg.

Nei.

Ho kjem ikkje tilbake mi, heller, sa eg, kløyp rundt to femmarar som låg i høgre lomme.

Eg valte dra hit for naturen si skuld. Likar gå i fjellet, sa ho.

Ja, det er fint inn over Slågenfjella enno. Haustfarger. Ikkje spesielt vått heller, trass regnet. Det renn av, ser du.

Så det gjer folk i helgene? spurde ho.

Nokre, så. Dei fleste sit vel og ser på gullrekka. Skjer ikkje mykje her i helgene.

Kva gjer du i helgene da?

Arbeider litt, litt slik ymse.

Men du likar gå fjellet, det ser eg på buksa.

Ja, det gjer du vel, sa eg.

Ho trakk pusten og lente seg til eine sida.

Kva gjer du i helga da?

No i helga? Neeei, veit ikkje. Blir vel å vere litt ute. Ting rundt husa, veit du. Kanskje spenne på seg fjellskoa, drikke litt vin og slik. Men du, no kom eg på noko.

Ja? spør ho, smilar igjen.

Du har ikkje siste boka til Per Petterson inne?

Jo, eg har ho, men varaordføraren har tinga ho. Eg kunne jo gjere eit unnatak i den køa?

Nei, det treng du ikkje. Eg må stikke, sa eg.

Kanskje neste gong, da? sa ho.

Eg kjem vel innom igjen, sa eg.

Følte vi fekk ein viss kontakt, men eg veit ikkje om eg kan stole på instinkt og kjensler lenger. Eg har blitt for van med å vere aleine. Har vore åleine for lenge.

Du? sa ho, da eg hadde trykt ned klinka på den gamle, tunge døra.

Ja?

Ikkje noko, vi kan ta det seinare, sa ho og ble opptatt med areid på dataen.

Ja, eg trur ikkje eg har fleire bøker no, mumla eg, mest til meg sjølv der bort over parkeringsplassen. Eg sat nokre sekund i framsetet før eg spente på meg beltet, og truleg spela hjernen meg eit puss, men eg syntes eg såg konturane hennar borte bak den tynne gardina i biblioteket.

 

 

 

 

 

 

 

Stikk 1

November 14, 2012 § 2 Comments

I ei perfekt verd, seier naboen min, Egon. Han har det med å opne setningar med “i ei perfekt verd”.

I ei perfekt verd, seier Egon igjen. Munnen er open, handa på veg opp mot andletet for å understreka eit poeng.

Da går det i døra.

Audhild kjem inn i treningstøy etter den daglege turen sin på Slågenfjellet. Ho er to år yngre enn Egon, dei har vore gifte i 16 år og har barn på kvar sin kant. Dette huset nede ved fjorden blei det felles barnet deira, nydeleg pussa opp.  Og dei har hatt alndskapsarkitekt. Folk her ute ved fjorden brukar ikkje landskapsarkitekt, men Egon og audhild har aldri brydd seg om kva ein ikkje gjer her i livet: Dei leier i ope leide, kyssar kvarandre fleire gonger dagleg og ler så mykje at det er lett å bli sjalu eller brydd. 

Skal vi dra utpå no, spør ho og ser gjennom dei store vindaugene mot fjorden. Det har vore godt fiske dei siste dagane. Vatnet er enno mildt. Egon har fortalt meg kor godt det er å vere stille med Audhild. Dei sit i båten som i ei kyrkje, har han sagt. Fortel kvarandre om eit napp eller ein botnkjenning no og då, men elles er dei stille og opne for lydar – og kvarandre.

Eg lagar ein termos og nokre skiver med chevre, seier ho, og forsvinn ut på kjøkenet.

Du skulle seie noko, seier eg etter eit par supar av kaffien.

Har nesten gløymt kva det var, svarar Egon.

Du starta med “I ei perfekt verd..”, seier eg.

I ei perfekt verd, seier Egon og tek ein lang pause …i ei perfekt verd skulle alle få lov å oppleve litt av det Audhild og eg opplever kvar dag.

Songen du nynna da du trudde eg ikkje høyrde

November 13, 2012 § 2 Comments

Tenkte eg skulle skrive noko dystert om november eller noko beksvart om ho som dro, men ho slepp taket, ho gjer det.

I staden dro eg på biblioteket. Det vil seie: Eg dro ikkje. Ser lysa på andre sidan av fjorden, veit  biblioteket er ope i kveld, men det heldt å lukke augene fremfor omnen.

Det lyse håret flomma kring skuldrene hennar og flammane ga det eit raudleg skjær. Ho såg på meg, som såg på henne, vi visste. Ho la leppene omkring koppen, avbraut og munnen dro seg ut mot to smilehol: Kva ser du på? 

Deg, tenkte eg, framleis med lukka auge og ei lett kribleskodde i hovudet. På korleis du la alt i diktet du las for meg i stad, korleis du sette støvlane mine kjærleg på plass i gangen, ved sidan av dine, utan å seie noko. På korleis du senka skuldrene og fall ømt saman da jeg la to kalde hender ved halsbotnen din og byrja kna. På kor begeistra du var da venninna di sa noko om deg, meg, oss som du ber i deg som ein løyndom. På korleis vi glødestarta kvarandre over det kalde golvet i dag morges på veg mot badet. Varme dynefingrar som såvidt var borti den andre sine fingrar. På songen du nynna da du trudde eg ikkje høyrde. På ei reise vi har planlagt, på reisa vi gjer no. 

Kom ikkje her og påstå eg ikkje kan kjenne kjærleiken din. 

Eg vil helst ikkje opne augene igjen. 

Etter å ha stroke kvarandre lenge

November 8, 2012 § 2 Comments

Etter å ha elska og ligge tett i dynene, som om vi prøvde å stryke avtrykka våre av ut av kroppane til den andre, gjekk eg til vindauget. Å leva sju-åtte år utan klokke, gjer noko med ein. Eg går til vindauget, sjølv om det er kveld og november. Det er noko med måten lyset ligg på som gjer at eg kan lesa tida ganske godt.

Eg kjende augene hennar i ryggen. Kanskje tenkte ho på om akkurat den ryggen er sterk nok til å bere oss gjennom det ein skal gjennom. Kanskje såg ho etter avtrykk av hendene sine.

Ho sa:

Kva ser du?

Ho sa ikkje:

Kva ser du på?

Kvar gong ho stilte slike opne spørsmål, kjende eg på kva det var å elska. Her, denne kvelden, ved vidauget på soverommet, der det låg ein pakke Pinex og eit par øyredobber i karmen, kjende eg det og et malte eit bilete for henne. Mine bilete er nøkterne. Dei er kva eg ser. Eg er kva eg ser, ikkje meir, ikkje mindre. Eg er denne plassen, den rolege fjorden, raden av gatelys på andre sida, fem-seks færingar som duvar i bøygene der ute i mørkret og bak der; eit skrukka fjell i stadige skifter mellom grått og svart.

Kva tenkjer du? spurde eg.

Eg, skal vi sjå, sa ho og eg høyrde ho la seg på rygg så ho kunne høyre Stan Getz-plata som enno sto på i stova og siva som lys inn i soverommet.

Ho fortalde om ei studioleiligheit på toppen av ein bygard i New York. Ikkje så mange vindu, men eit himla høgt tak, skråtak, grove bjelkar, golv med forskjellege farger etter ein kunstmålar som budde der ein gong. Ho fortalde om store ovnar, stolar kjøpte på bakgårdsmarknader, eit hjørne som var bad, eit ope kjøken midt i rommet. Ho la ut og eg lukka augene og var med.

Men eg var ikkje det. Allereie da, forsto eg at dette ikkje var nok, at alt som var meg her ute ikkje var det ho drøymde om.

Da eg sto ved vindauget og så ut på færingane som duppa litt lettare i fjorden i april, var det stille bak meg. Men eg visste omtrent kva klokka var.

Livet ein berre kan ane mellom linjene

November 7, 2012 § 2 Comments

Visst les eg dikt. Låner på biblioteket. Det held opent tre timar to gonger i veka. Typisk utkantbibliotek. Sikkert truga i kvart budsjettår, men det står der enno. Biblioteket ligg på andre sidan av fjorden. På klare kveldar kan eg sjå dei høge vindua i kjellaren med gult lys. Eg har hatt fantasiar om bibliotekarar. Har sett “Grabben i graven bredvid” to gonger.

Ho var ikkje der sist. Ho var ny. Ho var nytilsett bibliotekar i kommunen og håret hennar flomma over skuldrene  med eit raudleg skjær. Ho sat der aleine med ei flaske vatn, ein iphone, ein stabel bøker. Ho takka for at eg leverte, spurde kva eg syns om bøkene. 35 minutt seinare oppfatta eg at samtalen var over, men kkje kva som hadde skjedd.

Enno veit eg ikkje noko om den nye bibliotekaren, ikkje anna enn at ho heldt blikket mitt, skakka hovudet eit par gonger og var verkeleg interessert i lyrikk. Ikkje anna enn at eg likte formene eg kunne sjå under genseren, korleis ho pressa brysta opp da ho skutta seg, sa det var kaldt her og la armane i kors over magen.

Ja, det brukar vere kaldt her, sa eg.

Det må vi gjere noko med sa ho, smilte.

Eg lånte to nye samlingar og ei ny ei ho hadde lese sjølv.

Eg heiter forresten Anne, sa ho.

Eg sa namnet mitt. Ikkje Heimflyttar, men namnet mitt. Eg nemnde ikkje at ho heiter det same som ho som dro. Det var det beste eg ikkje har sagt på lenge.

Da eg kom heim, blei eg ståande og sjå over fjorden. Ti minutt over stengetid hadde ho ikkje slokt lysa enno. Eg tenkte: der her ho, her er eg.

Plutseleg kom tekstmeldinga. Framand nummer, ei framand tilnærming.

Takk for ein fin samtale. Er alle her ute slik? Helsing frå Anne på biblioteket.

Eg las på og mellom linjene fleire gonger.

Og no kjem alt eg ikkje heilt kan.

Skal ein svare? Skal ein la vere? Skal ein innbille seg noko?

La det vere, ville far min sagt, men han er ikkje her lenger. Ikke han heller. Eg er fri til å svare om eg vil, men må kjempa fram denne fridomen. Etter at Anne dro for 1281 dagar sidan, var eg fanga. Etter at Anne, den andre Anne, Anne på biblioeteket, teksta megi kveld – ho må ha funne nummeet mitt i lånesystemet – kjenner eg meg fanga igjen.

Eg har alt for mykje fridom og er redd for å ikkje bruke han rett.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for November, 2012 at Heimflyttar's Blog.