Konturane hennar bak den tynne gardina i biblioteket

November 20, 2012 § Leave a comment

Ho sto rett innanfor døra, som om ho hadde venta. Lysrøra i taket traff det lakka golvet bak henne. Ho skein av, dro andletet i eit smil.

Der er du jo, sa ho.

Ja, skulle berre levere nokre bøker.

Det er det folk skal her, sa ho.

Det er vel det folk skal her ja.

Ho snudde mjukt og gynga framfor meg mot disken. Kroppen hennar heldt igjen, som om han skulle snu seg kvar augneblink.

Her, sa eg, og dro to bøker opp frå den grøne Kiwi-posen. Ho skanna og sa alt var greit.

No sat ho slik eg såg henne sist, for første gong. Håret flaumte ut over skuldrene, dei markante brillene ramma henne inn. Eg visste ikkkje kor eg skulle gjere av hendene, så eg stakk dei i lommene på Fjellrävenbuksa. Kor vakker ho var i dette lyset. Eg har alltid drøymt om ein bibliotekar og den kunnskap, finesse og dedikasjon ei slik må ha for å drive med det ho driv med.

Du skal ikkje låne noko? sa ho.

Neeeeei.

Noko til andre i familien, da?

Neeeei. Det er ikkje nokon anna familie. Meg og ein katt. Ho dro. Ikkje katta, altså, men ho.

Eg gjorde og det, sa ho.

Kva då?

Dro. Eg dro. Og kom hit.

Jasså, sa eg.

Ja, så enkelt var det, sa ho.

Kva då?

Som “jasså”. Så enkelt. Vi var eit år på overtid.

Du går ikkje tilbake? spurde eg.

Nei.

Ho kjem ikkje tilbake mi, heller, sa eg, kløyp rundt to femmarar som låg i høgre lomme.

Eg valte dra hit for naturen si skuld. Likar gå i fjellet, sa ho.

Ja, det er fint inn over Slågenfjella enno. Haustfarger. Ikkje spesielt vått heller, trass regnet. Det renn av, ser du.

Så det gjer folk i helgene? spurde ho.

Nokre, så. Dei fleste sit vel og ser på gullrekka. Skjer ikkje mykje her i helgene.

Kva gjer du i helgene da?

Arbeider litt, litt slik ymse.

Men du likar gå fjellet, det ser eg på buksa.

Ja, det gjer du vel, sa eg.

Ho trakk pusten og lente seg til eine sida.

Kva gjer du i helga da?

No i helga? Neeei, veit ikkje. Blir vel å vere litt ute. Ting rundt husa, veit du. Kanskje spenne på seg fjellskoa, drikke litt vin og slik. Men du, no kom eg på noko.

Ja? spør ho, smilar igjen.

Du har ikkje siste boka til Per Petterson inne?

Jo, eg har ho, men varaordføraren har tinga ho. Eg kunne jo gjere eit unnatak i den køa?

Nei, det treng du ikkje. Eg må stikke, sa eg.

Kanskje neste gong, da? sa ho.

Eg kjem vel innom igjen, sa eg.

Følte vi fekk ein viss kontakt, men eg veit ikkje om eg kan stole på instinkt og kjensler lenger. Eg har blitt for van med å vere aleine. Har vore åleine for lenge.

Du? sa ho, da eg hadde trykt ned klinka på den gamle, tunge døra.

Ja?

Ikkje noko, vi kan ta det seinare, sa ho og ble opptatt med areid på dataen.

Ja, eg trur ikkje eg har fleire bøker no, mumla eg, mest til meg sjølv der bort over parkeringsplassen. Eg sat nokre sekund i framsetet før eg spente på meg beltet, og truleg spela hjernen meg eit puss, men eg syntes eg såg konturane hennar borte bak den tynne gardina i biblioteket.

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Konturane hennar bak den tynne gardina i biblioteket at Heimflyttar's Blog.

meta

%d bloggers like this: